READ
TAKKAT
T A K K A T
Sonia Rijnhout, oktober 2001: "Takkat lijkt een raadselachtig of Indonesisch woord. Bij nadere lezing is het net zo goed een palindroom. In dit geval zegt de titel iets over de vorm en de kijkrichting van de muurschildering die uit drie delen bestaat: identieke rechthoekige vormen, de zijden naar buiten uitgebogen, die aan de vorm van het ouderwetse televisieoog doen denken. Binnen deze drie vormen, die van links naar rechts en andersom kunnen worden ‘gelezen', zijn met kleurvlakken en lijnen de contouren gevolgd. Het kleurgebruik is radicaal en tegelijk genuanceerd: een geel, meedogenloos als de zon, een groen als een onveilig signaal, maar een zwart dat donker is als een tropennacht.

Van links naar rechts, of van rechts naar links, spelen met deze beeldvormen drie zorgvuldig geordende eenvoudige structuren een spel waarin het oog van de toeschouwer voortdurend wordt geleid, misleid of verleid tot de vraag of hier sprake is van geschilderde vormen of van puur ruimtelijke objecten. De onrust die dit beeldspel teweegbrengt wordt bezworen door de balans waarin de beeldvormen verkeren. Na een moment van beschouwing reist de blik verder en keert dan weer terug. Al volgt op de ervaring van evenwicht onmiddellijk opnieuw een gevoel van onrust: gevolg van de waarneming van verschillende ruimten waarin de blik een plaats en houvast zoekt.

Tot hiervoor maakte Gracia Khouw met deze beeldmiddelen series schilderijen van kleiner formaat. In deze werken was het gegeven van de rand van het schilderij onderdeel van de probleemstelling, omdat die rand nu eenmaal de beperking van het beeldvlak markeert. In de open architectonische ruimte van “de Kromme” echter, wordt het platte beeld als object ervaren en daarom des te dwingender de manifestatie van de beeldmiddelen die zich nu vrij in een ruimte kunnen bewegen.

Er is geen andere wijze om deze ervaringswereld op te roepen dan die door de eenvoudige middelen waarmee de schilderkunst werkt: kleur, lijn en vorm verwijzen naar een universum dat louter bestaat uit signalen die een ruimtelijke ervaring teweegbrengen. De kracht van de dubbelzinnigheid die deze wandschildering betekenisvol maakt, wordt door de verwijzing naar het televisieoog gemaakt: daar begint een ander universum, dat gevuld is met de ruis die ontstaat uit een complex van verwijzingen naar actualiteit. Hier echter heerst de stilte van de betrokken contemplatieve waarnemen."